Soluk alırken içimize çektiğimiz hava akciğerlerimize ulaştığında, havanın içindeki oksijen orada kanımıza karışır. Kanımızla hücrelerimizden gelen karbondioksit, ciğerlerimizden dışarı çıkar.

Dışarı çıkarken de boğazımıza yerleştirilmiş olan ses tellerimizin arasından geçer. Bir tür perdeye benzeyen bu teller, biz konuşmazken araları açık vaziyette durur. Bir şeyler söyelemek istediğimizde, beynimizden gönderilen emirlerle bir araya gelirler. Aralarındaki açıklık kapanır. O zaman da ciğerlerimizden geri dönen hava, ağzımızdan çıkmadan önce, ses tellerimizin arasında değil de üzerinden geçmiş olur. Ses telleri de tıpkı telli bir sazın mızrapla titreşmesi gibi titreşir ve sesimiz meydana gelir.